De flamingo, 30 november

Flamingo's zijn vogels.
Roze vogels.
Mooie vogels.
Typisch aan flamingo's is dat ze regelmatig op 1 poot staan.
Vooral tijdens het lesgeven.
Wat hun de bijnaam "Duitse Juf" heeft opgeleverd.
Of was het andersom?
Ik weet het niet meer.
Ik wil er vanaf zijn.

Maar soit, flamingo's gedijen niet goed in koudere klimaten.
Of op plaatsen zonder chauffage.
Dan zoeken ze een soortgenoot, en kruipen daar dicht tegen.
Gedeelde lichaamswarmte en zo...
Flamingo's zijn dus niet enkel intelligente dieren.
Het zijn ook sociale dieren.
Met emoties.

Ik vind flamingo's boeiende creaturen.
Ja, zo'n "Duitse Juf" is best wel een leuk beest.

Zondag, 29 november

Laat het duidelijk zijn, ik ben geen chauffage-man!
Geen verstand van verwarming en sanitair.
Maar, dat wil niet zeggen dat ik mijn vrienden in de kou laat zitten.
Verre van!

Het was dus een leuke zondag.
Cocoonen en boekje lezen was het plan.
En voor de helft is dat ook gelukt.
Ik hoop alleen dat ik dat boekje nog ooit terug krijg. ;-)

Zondag is traditioneel ook Joker-avond.
Urbanus tribute dit keer.
Zalige avond geweest.
Van dienst waren Liesje Lefever, Joost Van Hyfte, Jeron Dewulf, Johnny Trash en Henk Ryckaert.
Nooit gedacht dat liedjes van De Grootmeester Hemzelve me zo zouden kunnen ontroeren.
Puur jeugdsentiment.

Ik zie mezelf nog samen met mijn neef Ronny naar de platen van Urbanus luisteren.
Zowel de conferences als de liedjes.
Ronny leerde me Urbanus kennen.
Ik was toen 6-7 jaar.
Ronny was er toen 20 ongeveer.
Ronny is er niet meer.
Helaas.

Vanavond heb ik veel plezier gemaakt met vrienden.
En toch heb ik met weemoed ook aan die tijd gedacht met die oude pick-up, de platen van Urbanus, en aan Ronny.
Comedy en verdriet, het is soms een dunne lijn.

Biermis (2), 28 november

Gisteren hoorde ik dat de allerlaatste biermis, die vandaag zou plaatsvinden, eigenlijk de aller-voorlaatste biermis zal zijn.
Volgende vrijdag komt er nog een extra-editie.
Wegens succes verlengd, zeg maar.
Dat mochten ze bvb met mijn verlof ook wel eens doen. ;-)

Ik ga gebruik maken van de gelegenheid om voor die laatste edities nog een keer (2 keer eigenlijk) mijn oude liefde, de gitaar, om te gorden.
Een nieuwe tekst op maat geschreven van de biermis.
Liefde voor muziek (van Raymond) wordt dan Liefde voor het bier.
En nu maar hopen dat ik niet faal in mijn missie, want afghanistan het enige wat ik doe ;-)

Biermis, 27 november

Sorry, niets te melden vandaag.
Behalve dat het vrijdag is.
Begin van het weekend.

Om 18 u Biermis in Kaffee 't Schaap.
Ik vrees voor een aanval.
Op mijn lever.
Die gaan we weer marineren.
En alsof dat niet genoeg is, morgen is er nog een biermis.
Dat zal dan de laatste zijn.
De allerlaatste.
Daarna kunnen we ontwennen.

Tot we over enkele weken in de feestdagen terecht komen.
Aperitieven.
Lekker wijntje.
Cava/Champagne à volonté.
Tot 4 januari.
Daarna kunnen we ontwennen.

Het is verstandig om nu al te schrijven dat ik eigenlijk niets te melden heb.
Straks ben ik daarvoor niet meer bekwaam.

Prettig weekend allemaal!

Pizza of spaghetti, 26 november

Mensen die mij kennen weten dat ik fan ben van Italiaans eten.
Pasta, pizza, frutti di mare.
Geen lasagne.
Lasagne sucks.
Big time!

Mijn diepvries biedt mij niet veel keuze.
Pizza.
Of spaghetti.
That's it.

Frieten is ook al lang geleden.
Zou ik frieten gaan halen?
Met stoofvlees.
En zoete mayonaise.
Daar een cervela bij.
Mmmmm.
Lijkt me wel lekker.
Maar is geen Italiaans natuurlijk.

Nog eens in de diepvries gekeken.
Niks veranderd.
Pizza of spaghetti.

Kebap misschien?
Met looksaus.
Is toch al meer zuiders.
Maar nog altijd geen Italiaans.

Pizza of spaghetti?
Heb ook nog M&M's in de kast.
Met nootjes.
Is wel geen ècht eten.

Dit dilemma heb ik wel meer.
Dat ik niet kan kiezen wat ik zou gaan eten.
Meestal eindigt het dan met chinees.
Voor 3 dagen...

Den Duits, 25 november

Mijn moeder heeft deze week bezoek, uit Izegem.
Westvlamingen.
Raar verhaal hoe ze die mensen heeft leren kennen.
Mooi verhaal.
Ik neem jullie even mee terug in de tijd.
Zo'n 60 à 65 jaar terug.
Oorlog.
Waanzin.
In die tijd verbleven bij mijn moeders ouders enkele westvlaamsche soldaten.
Om te vechten.
Tegen "den duits"!
Ze verbleven in de stal.
In het hooi.
Ik wil niet weten wat daar allemaal gebeurd is.
Na de oorlog zijn mijn grootouders contact blijven houden met die mensen.
Geen internet toen.
Ook nog geen telefoon.
Laat staan GSM.
Dus per brief.
Of per telegram.
Regelmatig bij mekaar op bezoek gaan ook.
Naar Izegem.
Of omgekeerd, naar Stokrooie.
Dat was voor die mensen een reis zeg!
Wij vliegen de hele wereld af.
Rijden héél Europa rond.
Alsof het niets is.
We spreken Engels.
Frans.
Duits.
We kunnen ons overal verstaanbaar maken.
Gisteren ben ik even goedendag gaan zeggen.
Mijn westvlaams is niet zo best heb ik gemerkt.

Geen probleem voor mijn moeder.
Na al die jaren is dat een vriendschap die nog menig storm zou doorstaan.
Mooi toch...

Telefoon horror, 24 november

Die dag in de Kia-garage:
*triiing, triiing*
"Magazijn, met Stefan, goedemorgen."
"Euh, goedemorgen... euh, kunt gij mij helpen?"
"Waarmee mevrouw?"
"Ik moet een wieldeksel hebben voor mijn auto."
"Ok mevrouw, en welke auto hebt u?"
"Euh... tja... euh... Ah ja, een Kia!"
"En welk type Kia hebt u mevrouw?"
"Euh... zo een kleine."
"Een Picanto mevrouw, of een Rio? Een C'eed misschien, of een Pride?"
"Goh, maar dat weet ik niet hoor mijnheer! 't Is maar zo een kleine, een grijze! Een automatique!"
"Hebt u misschien het chassisnummer van de auto bij de hand mevrouw? Dan kan ik het op die manier opzoeken."
"Welk?"
"Het chassisnummer mevrouw. Dat staat op uw rode inschrijvingsbewijs."
"Oh, euh... "
Etc, etc, etc...

I just love my job! Maar niet als het fu***ng inventaris is!

Mystery photo, 23 november

Vanmorgen wakker geworden in mijn toiletzak na een heerlijke nacht.

En je zou zeggen, dat moet krap zijn, in zo'n toiletzak. Nu, als je er alleen in ligt valt dat allemaal best mee qua ruimte, maar het blijft alleen natuurlijk.

Een multivruchtendrankje leek me best om de dag mee te beginnen, want de herfst had serieus aan de Red Bull gehangen blijkbaar. Wat een verschil met het voorbije "Indian summer" weekend! Het enige positieve aan dit weer is dat het goed is "voor de commerce". Ik werk in de automobielbranche, zie je.

En werk was er genoeg. Voorbereiding inventaris. Pffffffff. Ga maar eens zoeken naar dat éne schroefje en dat àndere moertje...

Maar als je dan thuiskomt en de brievenbus leegmaakt is al die miserie zo vergeten. Ik vond er een fotootje van een toffe madam, met op de achterkant geschreven "Tralalala, XXX, Dikke Kus". Kijk, daar smelt ik van. Weg met het gure weer, hello sunshine!

3...2...1...Start!, 22 november

Bloggen, hoe begin je eraan?
En hoe ver ga je hierin?

Leuk en gevat blijven, moet je daar ook geen spannend en boeiend leven voor leiden?
De laatste tijd loopt dat wel wat beter moet ik toegeven, heb nieuwe vrienden leren kennen. Er zitten daar zeker blijvers bij!

Met één van hen ben ik gisteren naar "De helaasheid der dingen" gaan kijken. Het was bij momenten een zeer grappig filmpke, soms angstwekkend "herkenbaar". Maar ondanks glansrollen van de cast (Wouter Hendrikx was outstanding!) haalde hij toch niet het niveau van een "Aanrijding in Moscou".

Vandaag dan met Ils naar Winterland Hasselt.
Ondanks het openingsweekend vond ik de opkomst nogal slap. Dat speelde in ons voordeel, want plaats zat en geen gedrum. Ook niet aan de pannenkoekenkraam. Zij één met lichtbruine suiker, ik één met donkerbruine. Maar allebei consequent onze tong verbrand!

Niet veel speciaal zal je misschien zeggen, maar ik vond het alweer een weekend om in te kaderen!