Mijn moeder heeft deze week bezoek, uit Izegem.
Westvlamingen.
Raar verhaal hoe ze die mensen heeft leren kennen.
Mooi verhaal.
Ik neem jullie even mee terug in de tijd.
Zo'n 60 à 65 jaar terug.
Oorlog.
Waanzin.
In die tijd verbleven bij mijn moeders ouders enkele westvlaamsche soldaten.
Om te vechten.
Tegen "den duits"!
Ze verbleven in de stal.
In het hooi.
Ik wil niet weten wat daar allemaal gebeurd is.
Na de oorlog zijn mijn grootouders contact blijven houden met die mensen.
Geen internet toen.
Ook nog geen telefoon.
Laat staan GSM.
Dus per brief.
Of per telegram.
Regelmatig bij mekaar op bezoek gaan ook.
Naar Izegem.
Of omgekeerd, naar Stokrooie.
Dat was voor die mensen een reis zeg!
Wij vliegen de hele wereld af.
Rijden héél Europa rond.
Alsof het niets is.
We spreken Engels.
Frans.
Duits.
We kunnen ons overal verstaanbaar maken.
Gisteren ben ik even goedendag gaan zeggen.
Mijn westvlaams is niet zo best heb ik gemerkt.
Geen probleem voor mijn moeder.
Na al die jaren is dat een vriendschap die nog menig storm zou doorstaan.
Mooi toch...
Heel mooi is dat. Kreeg van mijn grootouders ook dat soort van verhalen mee.. en dat ze zich met hun Duitse familienaam hééééél gedeisd hielden... ik kan me daar wat bij voorstellen.
BeantwoordenVerwijderenLeuk dat je moeder die vriendschap in ere heeft gehouden zeg! Met alle moderne middelen die wij hebben, zie je het vaak anders lopen... maar zoals je terecht opmerkt, met foon en brief en telegram moest het en ging het toen wél. Hoera voor de mama en de Westvlamingen, zeg ik :-)
Vrie scheun histwaarke :-)