Teksten schrijven

Teksten schrijven, hoe doe je dat?
Liefst goede teksten natuurlijk. Helder, gevarieerd, boeiend...
Ik zou niet willen dat mensen zich gaan vervelen bij wat ik schrijf.
En (over) wat schrijf ik? Lap, daar begint de miserie al.
Simpel, over onderwerpen, daar dan ook nog eens creatief mee omspringen, en publiceren.
Klinkt makkelijk, toch?
Iedereen kan schrijven zei men mij eerder deze week nog.
Helaas kwam daar nog een "Maar" achteraan, "maar..."
Meestal schrijf je best over dingen die je bezig houden.
Ja, daar kan ik boeken over schrijven.
Maar was het geen voorwaarde dat het boeiend moest zijn? Ja dus...
Wat boeit mij dan? De flikken bijvoorbeeld.
Dan moet ik wel eerst een misdrijf begaan, ernstig genoeg om geboeid te worden.
Kijk, een woordspeling! Boeiend...
Het moest ook helder zijn. Als jullie mij nog kunnen volgen is dat wel ok...
Nu er nog variatie inbrengen. Hoe doe je dat, als je iets schrijft over niets?
Want laat ons wel wezen, tot zover is er nog niets belangrijks op uw scherm verschenen.
Het belangrijkste is in elk geval dat jullie nog lezen, want daar gaat het om.

In de toekomst zal ik wel meer geconfronteerd worden met de problematiek van "schrijven".
De inschrijving voor de avondcursus "copywriter" is intussen bevestigd.
Hopelijk krijg daar dan de antwoorden op mijn vraag.
Teksten schrijven, hoe doe je dat?

Carrefour, 22 december

Na het werk even vlug-vlug naar de Carrefour.
En je kent dat hè, vlug-vlug.
Parking overvol, 10 minuten rondgereden om een plaatsje te vinden.
Parking spekglad, meer schaatsend als wandelend naar winkel.

Op 5 minuten was ik door de winkel uit, dus naar de kassa.
Maar welke?
Er zijn daar 30 kassa's.
Waarvan de helft geopend.
En overal lange rijen.
Zéér lange rijen.
Dan zie ik een kassa waar niemand staat.
Maar er staat ook "Enkel betalingen met Carrefour Visa kaart"
Ik had mijn stoute schoenen toch al aan dus ik vraag: "Aanvaardt u ook Bancontact?"
"Sorry mijnheer (!), ik mag enkel afrekenen met Carrefour Visa kaarthouders."
Ik: "Maar hier staat niemand, en ik heb maar 5 dingen bij. Dat kan toch wel even..."
"Sorry mijnheer (!)..."
Ik: "Ik zal dit echt niet verder vertellen hoor!"
Zij kijkt hulpeloos...
Mijn oog valt op een bord "Meer dan 3 caddies voor u? Wij openen een extra kassa!"
Ik maak de cassiere attent op die belofte, en wijs naar de andere, overdrukke kassa's.
En kijk, dat werkt dus wel.

Een nieuwe kassa gaat open, en ik plaats mijn boodschappen op de lopende band.
Alles wordt keurig en netjes gescand.
Mijn suikerklontjes en beschuiten.
Ook die nieuwe vaas, want de vorige is gesneuveld in de strijd met mijn pizza.
Koffie en chocobroodjes passeren ook de rode straal.
"Dat is dan 21,30 euro mijnheer (!)"
Ik tast in mijn binnenzak, niets...
Mijn achterzak, ook niets...
Portefeuille vergeten.
Damn.
"Euhm... Blijkbaar heb ik mijn geld thuis vergeten."
Zij: "Woont u ver mijnheer (!)?"
"In Kermt, op 5 minuten ongeveer."
Zij: "Geen probleem mijnheer (!), ik laat uw boodschappen aan de centrale kassa plaatsen, u kan ze daar dan afhalen na betaling."

Om een lang verhaal kort te maken, waarvoor het nu toch al te laat is, enkele besluiten:
1. In de Carrefour gaat effectief een extra kassa open als er 3 caddies voor je staan, en je erom vraagt.
2. Ik zal in het vervolg wat beter letten op mijn groot bakkes, maar toch steeds mijn stoute schoenen aantrekken.
3. Ze vinden mij in de Carrefour een Mijnheer, ook na mijn stunt van vandaag!

Wit tapijt, 20 december

Het sneeuwt!
Met overtuiging!
Geen poespas, geen cirk, geen tralala.
Gewoon old school sneeuwbui.
Vannacht was er zeker 10 cm sneeuw bijgevallen.
Alles wit.
Straten en pleinen.
Bomen en daken.
Zelfs mijn zwarte auto stond onder een wit tapijt.
Mooi was het wel.

Het volgende nieuwtje was iets minder tof.
Verwarming bij Ils had er wéér de brui aan gegeven.
4de keer op 2 weken tijd, of zoiets.
Dus na het verplichte bezoek aan de bakker gezellig op de bank.
Onder het dons.
En je raadt het al...
24!
Aflevering 1 en 2 van seizoen 2.
Jack Bauer gaat weer een lange dag hebben.

Toch maar tijdig terug naar huis gekomen.
Met dit weer wou ik liever niet in het donker rijden.
Limburg zou er dit keer ook niet aan ontsnappen.
Op de E313 waren echter alle rijstroken open tot Tessenderlo.
Vanaf daar tot het klaverblad in Lummen 1.
En toen weer 2.
Het mag nooit tè eentonig worden natuurlijk.

Begrafenis, 19 december

Om 11.15 u begon de begrafenis van Jan Deckers.
Papa van Filip.
In de St-Andrieskerk in Antwerpen.
Met de "metro" vanuit Merksem daar naar toe dus.
Nu ja, metro...
Antwerps voor tram door konijnenpijp.

Soit, de begrafenis dus.
Gaandeweg kreeg ik het gevoel dat ik dit al eens eerder had meegemaakt.
Zo'n 8,5 jaar geleden ongeveer.
Mijn vader was ook 64 toen hij plots overleed.
Hij was op dat ogenblik ook 42 gehuwd met mijn moeder.
Graag had ik verteld aan Filip hoezeer ik wist hoe het voelde.
Ik kwam niet verder dan "sterkte man..."

Over de dienst zelf kan ik kort zijn.
Een emotionele afscheidstekst van Filip.
Ik heb een redelijk beeld gekregen over een man die ik nooit kende.
En dan was er die priester die niet beseft dat de mensen werkelijk komen om afscheid te nemen van de overledene, en niet om gebrainwashed te worden.
Steeds opnieuw grijpen die fundamentalisten elke gebeurtenis aan om reclame te maken voor hun winkel.
Oók dat had ik al eens meegemaakt.

Joke heeft het altijd moeilijk op begrafenissen, en kwam dus wat later.
Achteraf gingen we samen met Ils nog iets eten in 't Zuut Bekske.
Véél klanten daar die precies geboren waren in de kerk ;-)
Lekkere dingen alweer.

's Avonds was er comedy voorzien in de Kavka.
En ondergetekende zou gaan mc'en.
Inderdaad, zou gaan...
Vermoedelijk vanwege het slechte weer was er geen publiek geleverd.
Toch nog even leuk kunnen bijpraten met Akim, Gerrit, Yorgo en Thomas.
En William leren kennen.

Omdat we dan toch tijdig terug in Merksem waren, moesten er nog een paar 24's aan geloven.
De laatste 3 van de eerste reeks om precies te zijn.
Iemand was de mol...
Het witte koniijn uit de hoed!
Quelle surprise!
Plotwendingen, cliffhangers, spanning, romantiek, sterke acteurs...
Deze reeks heeft alles om het te gaan maken ;-)

Ex-collegaatjes, 18 december

Het weekend staat voor de deur.
Ik zou hier een flauwe grap over kunnen maken.
Maar ga dat niet doen.
Ik kon dus wél buiten.

Meer nog, afgesproken met ex-collega's om hapje te gaan eten.
La Posta in Genk-Winterslag.
Leuke zaak, toffe sfeer.
Wel druk.
Kreeg ik me daar een biefstuk op mijn bord...
Halve koe, zeg maar!
Lekker beest was het.

Ook bijpraten natuurlijk.
Bernard gaat opa worden.
Pèpè wordt dus Pépé.
Dat wil ook zeggen dat Sam papa gaat worden.
Voel toch even een steekje, maar natuuuuuurlijk wens ik hem, zijn vrouwtje en baby het aller-allerbeste toe.

Morgen zou ik graag naar de begrafenis van de papa van Filip gaan.
Ik begeef me dus om 23 u tóch nog richting Merksem.
Er werd sneeuw voor vannacht besteld en die wil ik liever vermijden.
Sneeuwvrij tot Geel, daarna werd het naast de weg witter en witter.
Koud was het wel, maar de warme ontvangst bij/door Ils maakte dat allemaal goed.

Jack Bauer, 17 december

Het is alweer van maandag geleden dat ik hier nog eens een berichtje achterliet.
Hoog tijd om nog eens achter mijn eigen vodden te zitten dus...

Dinsdag was er Comedy in 't Schaap.
Chris Van den Ende en Michael Van Peel kwamen hun grappigste beentje voor zetten.
Chris ging er lekker hard en ruig tegenaan.
Rock 'n Roll met een grte K was dat.
Michael begon wat rustiger wegens try-out van zijn eindejaarsconference.
Gaandeweg kreeg hij meer en meer het publiek op zijn hand, om uiteindelijk dat hele zootje ongeregeld in te pakken en iedereen te overtuigen van zijn kwaliteiten.
Jack Bauer kan er een dikke punt aan zuigen, de droogstoppel!

Woensdag was er geen Comedy in 't Schaap.
Integendeel.
Hele voormiddag "nagenoten" van de comedy in mijn bed.
Dit wegens welverdiend dagje verlof!
En namiddag moesten en zouden er een paar Jack Bauers doorgedraaid worden!
Manmanman, hoe krijgt 'ie het toch allemaal klaar hè.
En zo realistisch...
Tot plots...
Sms'je van Ils, of ik haar blog even wilde lezen.
Ik ga ze niet citeren, wie haar blog wil lezen vindt hier wel ergens een link.
Maar na het lezen rezen mijn haren te berge, sprakeloos was ik.
Ook omdat het herkenbaar was.
En als je vrienden het moeilijk hebben wil je er toch zijn voor hen.
Toch?
Ik dus Jack-Bauer-gewijs naar Merksem...
En daar zag ik dan hoe mensen mekaar kunnen behandelen.
Je houdt het niet voor mogelijk.
Ik heb er nu nog altijd geen woorden voor.
Jack Bauer zou daar wel eens vlug korte metten mee maken, denk ik dan.

Donderdag, vandaag dus, geen sneeuw in Limburg.
Heel België onder sneeuwtapijt.
Ballen gooien.
Sneeuwpoppen maken.
Verkeersellende.
Niet in Limburg.
Subtropisch bijna hier.
Ik hang nog een balletje bij in de palmboom, shake nog even een mojito en smijt me, enkel gekleed in zwembroek, in mijn hangmat.
En Jack Bauer moet wachten tot na de afwas.

Contrasten, 14 december

Het was weer een zaaaaaaaaaalig weekend geweest.
En het contrast met het nieuwe weekbegin kon niet groter zijn.
De voorbije 2 dagen waren zo gezellig, je houdt het niet voor mogelijk.
Dan kom je na de eerste werkdag thuis en dan lees je FB statussen en blogs van je vrienden.
Vrienden die het weekend mee top maakten.

Peggy postte over één van haar beste vriendinnen, die vandaag haar ongeboren kindje verloor.
Het is ook een goede vriendin van Akim.
Ik weet dat Ils die dingen ook leest.
Ils heeft ook zwangerschappen gehad die fout zijn afgelopen.
Niets toch erger dan je kind te moeten afgeven.
Ik leef mee met Katrien, Ils, Peggy en Akim.

Stilletjes kruip ik dan in een hoekje en denk terug.
Ik denk terug aan die zoon of dochter die ik had moeten hebben.
Iemand heeft daar een stokje voorgestoken, onder het voorwendsel van "baas in eigen buik".
Nooit zou ik geweten hebben dat ik vader zou geweest zijn.
Ik wist zelfs niet dat ze zwanger was.
Tot ze zich versprak.
Toch heeft het nog jaren geduurd voor het helemaal tot me doordrong.
Het besef kwam pas lang na onze scheiding.

Stil wordt ik ervan.
Sterkte aan iedereen.