Carrefour, 22 december

Na het werk even vlug-vlug naar de Carrefour.
En je kent dat hè, vlug-vlug.
Parking overvol, 10 minuten rondgereden om een plaatsje te vinden.
Parking spekglad, meer schaatsend als wandelend naar winkel.

Op 5 minuten was ik door de winkel uit, dus naar de kassa.
Maar welke?
Er zijn daar 30 kassa's.
Waarvan de helft geopend.
En overal lange rijen.
Zéér lange rijen.
Dan zie ik een kassa waar niemand staat.
Maar er staat ook "Enkel betalingen met Carrefour Visa kaart"
Ik had mijn stoute schoenen toch al aan dus ik vraag: "Aanvaardt u ook Bancontact?"
"Sorry mijnheer (!), ik mag enkel afrekenen met Carrefour Visa kaarthouders."
Ik: "Maar hier staat niemand, en ik heb maar 5 dingen bij. Dat kan toch wel even..."
"Sorry mijnheer (!)..."
Ik: "Ik zal dit echt niet verder vertellen hoor!"
Zij kijkt hulpeloos...
Mijn oog valt op een bord "Meer dan 3 caddies voor u? Wij openen een extra kassa!"
Ik maak de cassiere attent op die belofte, en wijs naar de andere, overdrukke kassa's.
En kijk, dat werkt dus wel.

Een nieuwe kassa gaat open, en ik plaats mijn boodschappen op de lopende band.
Alles wordt keurig en netjes gescand.
Mijn suikerklontjes en beschuiten.
Ook die nieuwe vaas, want de vorige is gesneuveld in de strijd met mijn pizza.
Koffie en chocobroodjes passeren ook de rode straal.
"Dat is dan 21,30 euro mijnheer (!)"
Ik tast in mijn binnenzak, niets...
Mijn achterzak, ook niets...
Portefeuille vergeten.
Damn.
"Euhm... Blijkbaar heb ik mijn geld thuis vergeten."
Zij: "Woont u ver mijnheer (!)?"
"In Kermt, op 5 minuten ongeveer."
Zij: "Geen probleem mijnheer (!), ik laat uw boodschappen aan de centrale kassa plaatsen, u kan ze daar dan afhalen na betaling."

Om een lang verhaal kort te maken, waarvoor het nu toch al te laat is, enkele besluiten:
1. In de Carrefour gaat effectief een extra kassa open als er 3 caddies voor je staan, en je erom vraagt.
2. Ik zal in het vervolg wat beter letten op mijn groot bakkes, maar toch steeds mijn stoute schoenen aantrekken.
3. Ze vinden mij in de Carrefour een Mijnheer, ook na mijn stunt van vandaag!

Wit tapijt, 20 december

Het sneeuwt!
Met overtuiging!
Geen poespas, geen cirk, geen tralala.
Gewoon old school sneeuwbui.
Vannacht was er zeker 10 cm sneeuw bijgevallen.
Alles wit.
Straten en pleinen.
Bomen en daken.
Zelfs mijn zwarte auto stond onder een wit tapijt.
Mooi was het wel.

Het volgende nieuwtje was iets minder tof.
Verwarming bij Ils had er wéér de brui aan gegeven.
4de keer op 2 weken tijd, of zoiets.
Dus na het verplichte bezoek aan de bakker gezellig op de bank.
Onder het dons.
En je raadt het al...
24!
Aflevering 1 en 2 van seizoen 2.
Jack Bauer gaat weer een lange dag hebben.

Toch maar tijdig terug naar huis gekomen.
Met dit weer wou ik liever niet in het donker rijden.
Limburg zou er dit keer ook niet aan ontsnappen.
Op de E313 waren echter alle rijstroken open tot Tessenderlo.
Vanaf daar tot het klaverblad in Lummen 1.
En toen weer 2.
Het mag nooit tè eentonig worden natuurlijk.

Begrafenis, 19 december

Om 11.15 u begon de begrafenis van Jan Deckers.
Papa van Filip.
In de St-Andrieskerk in Antwerpen.
Met de "metro" vanuit Merksem daar naar toe dus.
Nu ja, metro...
Antwerps voor tram door konijnenpijp.

Soit, de begrafenis dus.
Gaandeweg kreeg ik het gevoel dat ik dit al eens eerder had meegemaakt.
Zo'n 8,5 jaar geleden ongeveer.
Mijn vader was ook 64 toen hij plots overleed.
Hij was op dat ogenblik ook 42 gehuwd met mijn moeder.
Graag had ik verteld aan Filip hoezeer ik wist hoe het voelde.
Ik kwam niet verder dan "sterkte man..."

Over de dienst zelf kan ik kort zijn.
Een emotionele afscheidstekst van Filip.
Ik heb een redelijk beeld gekregen over een man die ik nooit kende.
En dan was er die priester die niet beseft dat de mensen werkelijk komen om afscheid te nemen van de overledene, en niet om gebrainwashed te worden.
Steeds opnieuw grijpen die fundamentalisten elke gebeurtenis aan om reclame te maken voor hun winkel.
Oók dat had ik al eens meegemaakt.

Joke heeft het altijd moeilijk op begrafenissen, en kwam dus wat later.
Achteraf gingen we samen met Ils nog iets eten in 't Zuut Bekske.
Véél klanten daar die precies geboren waren in de kerk ;-)
Lekkere dingen alweer.

's Avonds was er comedy voorzien in de Kavka.
En ondergetekende zou gaan mc'en.
Inderdaad, zou gaan...
Vermoedelijk vanwege het slechte weer was er geen publiek geleverd.
Toch nog even leuk kunnen bijpraten met Akim, Gerrit, Yorgo en Thomas.
En William leren kennen.

Omdat we dan toch tijdig terug in Merksem waren, moesten er nog een paar 24's aan geloven.
De laatste 3 van de eerste reeks om precies te zijn.
Iemand was de mol...
Het witte koniijn uit de hoed!
Quelle surprise!
Plotwendingen, cliffhangers, spanning, romantiek, sterke acteurs...
Deze reeks heeft alles om het te gaan maken ;-)

Ex-collegaatjes, 18 december

Het weekend staat voor de deur.
Ik zou hier een flauwe grap over kunnen maken.
Maar ga dat niet doen.
Ik kon dus wél buiten.

Meer nog, afgesproken met ex-collega's om hapje te gaan eten.
La Posta in Genk-Winterslag.
Leuke zaak, toffe sfeer.
Wel druk.
Kreeg ik me daar een biefstuk op mijn bord...
Halve koe, zeg maar!
Lekker beest was het.

Ook bijpraten natuurlijk.
Bernard gaat opa worden.
Pèpè wordt dus Pépé.
Dat wil ook zeggen dat Sam papa gaat worden.
Voel toch even een steekje, maar natuuuuuurlijk wens ik hem, zijn vrouwtje en baby het aller-allerbeste toe.

Morgen zou ik graag naar de begrafenis van de papa van Filip gaan.
Ik begeef me dus om 23 u tóch nog richting Merksem.
Er werd sneeuw voor vannacht besteld en die wil ik liever vermijden.
Sneeuwvrij tot Geel, daarna werd het naast de weg witter en witter.
Koud was het wel, maar de warme ontvangst bij/door Ils maakte dat allemaal goed.

Jack Bauer, 17 december

Het is alweer van maandag geleden dat ik hier nog eens een berichtje achterliet.
Hoog tijd om nog eens achter mijn eigen vodden te zitten dus...

Dinsdag was er Comedy in 't Schaap.
Chris Van den Ende en Michael Van Peel kwamen hun grappigste beentje voor zetten.
Chris ging er lekker hard en ruig tegenaan.
Rock 'n Roll met een grte K was dat.
Michael begon wat rustiger wegens try-out van zijn eindejaarsconference.
Gaandeweg kreeg hij meer en meer het publiek op zijn hand, om uiteindelijk dat hele zootje ongeregeld in te pakken en iedereen te overtuigen van zijn kwaliteiten.
Jack Bauer kan er een dikke punt aan zuigen, de droogstoppel!

Woensdag was er geen Comedy in 't Schaap.
Integendeel.
Hele voormiddag "nagenoten" van de comedy in mijn bed.
Dit wegens welverdiend dagje verlof!
En namiddag moesten en zouden er een paar Jack Bauers doorgedraaid worden!
Manmanman, hoe krijgt 'ie het toch allemaal klaar hè.
En zo realistisch...
Tot plots...
Sms'je van Ils, of ik haar blog even wilde lezen.
Ik ga ze niet citeren, wie haar blog wil lezen vindt hier wel ergens een link.
Maar na het lezen rezen mijn haren te berge, sprakeloos was ik.
Ook omdat het herkenbaar was.
En als je vrienden het moeilijk hebben wil je er toch zijn voor hen.
Toch?
Ik dus Jack-Bauer-gewijs naar Merksem...
En daar zag ik dan hoe mensen mekaar kunnen behandelen.
Je houdt het niet voor mogelijk.
Ik heb er nu nog altijd geen woorden voor.
Jack Bauer zou daar wel eens vlug korte metten mee maken, denk ik dan.

Donderdag, vandaag dus, geen sneeuw in Limburg.
Heel België onder sneeuwtapijt.
Ballen gooien.
Sneeuwpoppen maken.
Verkeersellende.
Niet in Limburg.
Subtropisch bijna hier.
Ik hang nog een balletje bij in de palmboom, shake nog even een mojito en smijt me, enkel gekleed in zwembroek, in mijn hangmat.
En Jack Bauer moet wachten tot na de afwas.

Contrasten, 14 december

Het was weer een zaaaaaaaaaalig weekend geweest.
En het contrast met het nieuwe weekbegin kon niet groter zijn.
De voorbije 2 dagen waren zo gezellig, je houdt het niet voor mogelijk.
Dan kom je na de eerste werkdag thuis en dan lees je FB statussen en blogs van je vrienden.
Vrienden die het weekend mee top maakten.

Peggy postte over één van haar beste vriendinnen, die vandaag haar ongeboren kindje verloor.
Het is ook een goede vriendin van Akim.
Ik weet dat Ils die dingen ook leest.
Ils heeft ook zwangerschappen gehad die fout zijn afgelopen.
Niets toch erger dan je kind te moeten afgeven.
Ik leef mee met Katrien, Ils, Peggy en Akim.

Stilletjes kruip ik dan in een hoekje en denk terug.
Ik denk terug aan die zoon of dochter die ik had moeten hebben.
Iemand heeft daar een stokje voorgestoken, onder het voorwendsel van "baas in eigen buik".
Nooit zou ik geweten hebben dat ik vader zou geweest zijn.
Ik wist zelfs niet dat ze zwanger was.
Tot ze zich versprak.
Toch heeft het nog jaren geduurd voor het helemaal tot me doordrong.
Het besef kwam pas lang na onze scheiding.

Stil wordt ik ervan.
Sterkte aan iedereen.

Dear Stefan, 13 december

Beste Stefan,

Daar ik geen telefoonnummer van je heb, stuur ik je maar een berichtje.
Ik kan helaas niet spelen in de kabouter vanavond wegens ziekte. Ik loop al een paar dagen te sukkelen en het is nog niet echt veel beter op dit moment.
Het spijt me voor de late afzegging maar ik kan je niet op een andere manier bereiken.
Bram

Deze mail zat vandaag, zondag 13 december, in mijn mailbox.
De comedy-avond, waarvan sprake, was in de Kouter op zaterdag 12 december.
Toch vind ik het vreemd dat je telefoonnummers niet opslaat, just in case...

De comedy-avond werd dus afgelast, ttz, uitgesteld naar 30 januari 2010.
Maar dat heeft de pret gisteren niet gedrukt, het publiek in de Kouter nam de onheilsboodschap verrassend  positief op
En met Akim, Peggy en Ils trok ik dan maar terug richting De Ploeg in Hasselt, één van de zaken die tot dezelfde groep behoort als Kaffee 't Schaap.
Sinner's Day, New Wave Classix, Boudewijn Büch, Ramses Shaffy, Doe Maar... waren maar enkele van de gespreksonderwerpen. Op geen enkel moment stokte het gesprek, steeds was het grappig of boeiend.
Als je van een leuk avondje onder vrienden spreekt, wel, dit was er zo één.
Thx guys!

Heden morgen, 11 december

Heden morgen begon al goed.
Om half 5, om precies te zijn.
Zonder wekker wakker geworden.
Waarom toch?
Op dit onzalige uur...

Maagpijn was het.
Pure, onversneden pijn.
Ter hoogte van mijn maag.
Opgeblazen gevoel ook.
En net dàn heb je geen Activia van Danone in huis!
Anders ook niet hoor.
Maar dan is het niet nodig.
Dan toch maar opgestaan.
Beetje rondhangen in mijn appartement.
Tot plots... lumineus idee!

"Als ik er een paar heb koudgemaakt zal het wel beter gaan", denk ik.
Laptop opgezet, Facebook opgestart, MafiaWars applicatie geopend.
Het bloed spatte van mijn scherm!
28 gesneuvelden op mider dan 10 minuten.
En raad eens?
Juist, mijn maagpijn was nog niet over.

Boekje dan maar erbij gehaald.
De Aquitaine Samenzwering van Robert Ludlum.
Want dat lees ik graag.
Alles van Ludlum lees ik graag.
Van Frederik Forsyth overigens ook.
En van Stieg Larssen.
Toiletbezoekje gedaan.
En raad eens?
Juist, mijn maagpijn was voorbij.
Waarom gaat een mens niet éérst naar het toilet hè...

Intussen was het 6 uur.
Hoog tijd om terug in bed te kruipen dus.
Nog heerlijk geslapen tot die fu***ng wekker van zich liet horen.
Snooze redt de nacht voor nog 9 minuten.
Maar dan is het onherroepelijk gedaan.
Ik moet eruit!

Nagenoeg de hele dag als een zombie rondgelopen.
Maar, zónder maagpijn!
Wel moe.
Maar, zónder maagpijn!

Vandaag, 9 december

Je zou het de laatste dagen niet zeggen, maar ik blog dat het een lieve lust is.
Goh, bloggen dat ik doe...
Tegen de sterren op.
Fanatiek!
Unstoppable!
Of verwar ik het nu met werken...

Je zou het de laatste dagen niet zeggen, maar het is december.
Het had al lang moeten vriezen.
Stenen uit de grond!
Maar neen.
Regenen doet het!
Indian autumn!
Als dat al zou bestaan...

In het voetbal gaat het al niet veel beter.
Normaal dienen doelmannen de bal tegen te houden.
En zo tegendoelpunten voorkomen.
Niet bij Standard de Liège.
Daar moet die arme Sinan Bolat ook nog eens de goalen gaan maken.
In de 95ste (!) minuut scoorde hij de gelijkmaker tegen AZ Alkmaar.
En zo overwintert Standard Europees.
Dick Advocaat, onze bondscoach wordt trouwens trainer bij AZ.
Duobaan.
Cumule-jobke.
Niet genoeg aan onze Rode Duivels.
Want, je wil natuurlijk ook wel eens een winnende ploeg coachen.
Al is die keuze nu wel wat twijfelachtig...

De Sint, 6 december

Na de wekelijkse taakjes op zaterdagvoormiddag, winkelen en poetsen, werd het tijd om te vertrekken naar Antwerpen.
Cinema-date. ;-)
Omdat "Dossier K" blijkbaar nog niet draaide in de zalen, werd het dan maar "Inglourious Basterds".
Ils had die nog niet gezien, en ik wou hem wel een tweede keer zien.
Alweer met véél plezier naar het meesterwerk van Tarantino gekeken.

Na het bezoekje aan de Metropolis vonden we het nodig om toch nog een hapje te gaan eten.
Verstandig idee bleek achteraf.
Ils nam me mee naar een gezellige eettent, de tongen in roomboter waren zéér geslaagd.
Voor herhaling vatbaar dus.

Omdat ik op zondag nog naar The Joker wou gaan, was het natuurlijk al tè gek dat ik nog terug naar Hasselt zou rijden, bracht ik de nacht door in Merksem in een koud huis, maar in warm gezelschap.

Ontbijt met verse broodjes èn een aardbeitaartje, dat smaakt erg op zo'n druilerige zondag.
Ook het bezoek aan het fotomuseum was zeer geslaagd.
De foto's van Michiel Heyndrikx' expositie "Dolen" deden ons al wegdromen.
Niet zozeer om zelf te gaan "dolen", maar wel om zelf mooie foto's te gaan maken.
Bij het verlaten van het museum bekeek ik de dingen rondom mij dan ook heel anders.
Gekadreerd.
Uitgelicht.
Vreemde gewaarwording.

Kalkoen met wokgroentjes en rijst kan toch smaken op een druilerige zondag.
We hebben ook nog enkele 24'kes gedaan voor we vertrokken naar The Joker.

Want daar kwam vandaag De Sint!
Met cadeautjes!
Lieve mensen, wat was ik trots op het mijne!
De VHS-cassette van Geert Hoste's show "Koning".
Het ultieme cadeau!
Ik droomde er al lang van!

Thuisgekomen stel ik vast dat die cassette niet in mijn dvd-speler past.
Dat had die oude pedofiel wel kunnen voorzien vind ik.

Eindejaarsperiode, 5 december

Nu de biermissen gedaan zijn, en de comedy op een laag pitje staat, breekt voor mij de ergerlijkste periode van het jaar aan: de feestdagen.
Nooit begrepen wat er zo feestelijk aan is.
De jacht op cadeautjes.
De overvloed aan voedsel.
Liters drank.
Ik zou veel liever ergens in hoekje wegkruipen en deze periode rustig aan mij laten passeren.

't Is te zeggen, tot 31 december.
Oud op nieuw.
Sylvester.
Dat is een ander paar mouwen.
Samen met vrienden uit de bol gaan.
Even alle zorgen aan de kant.
De dagelijkse beslommeringen laten voor wat ze zijn.
Om op 1 januari (of 2 januari) keihard terug in de realiteit te belanden.
Maar dat zijn zorgen voor volgend jaar.

Comedy @ 't Schaap, 3 december

Het beloofde een leuke avond te worden in Kaffee 't Schaap, om 21 u zat de tent bijna vol!
Thx to facebook en de mond-aan-mond reclame waarschijnlijk.

Yorgo Quirynen stak het vuur aan de lont. Hij mocht als eerste het podium bestijgen.
Het was al een half jaar geleden dat hij dat nog eens gedaan had, en die bezinningsperiode had hem blijkbaar goed gedaan. Nieuw materiaal, meer zelfvertrouwen... Kleine jongens worden duidelijk groot, als je maar lang genoeg wacht. ;-)

Harald Scheerlinck was dan weer aan zijn 3de optreden aller tijden toe. Het is duidelijk dat hij wel goede grappen heeft, maar ze gingen een beetje verloren in het zoeken naar "zijn draai' op het podium. Blijven spelen, véél spelen is de enige manier om ervaring op te doen. Toch puik en moedig wat hij voor een uitgelaten publiek ten berde bracht.

Dan het geval "Gerrit De Bremme".
Gerrit speelde in de voorbije seizoenen telkens een degelijke set in 't Schaap, dus zou dat dit keer ook wel zo zijn. Maar dingen lopen soms anders dan verwacht...
Onmiddelijk greep Gerrit het publiek bij de keel, en hield er voor de rest van zijn set een razend tempo op na. Elke grap, elke kwinkslag werd onthaald op lachsalvo's die tot nog toe enkel de groten te beurt vielen in 't Schaap. Moeiteloos pakte hij het publiek in en ging crescendo...
Gerrit kwam, zag, en rocked all over the place!

Na een half uurtje pauze was het dan de beurt aan Filip "Ygor" Haeyaert.
Hoewel een totaal ander genre dan wat ze voor de onderbreking gezien hadden, het publiek liet het zich welgevallen. De put, de straatverlichting, de beul, alle grappen gingen erin als zoete koek.
Een waardige afsluiter voor alweer een succesvolle comedy-avond in 't Schaap...

En de MC? Die dreef mee op de golven, en genoot ervan!

Middenstrook E40, 2 december

Vandaag voor het werk snel "over en weer" naar Aalst geweest.
Olsjt!
Het was niet voor ajuinen, maar ik heb er wel enkele gezien.
Vooral op de middenstrook van de autosnelweg.
Tegen 100 km/u.
Terwijl de rechterrijstrook helemaal vrij was.
Tot in Oostende!
Bij wijze van spreken natuurlijk.
Ze was eigenlijk maar tot in Brugge vrij.

Ik vraag me af waarom mensen per sé op die middenrijstrook willen rijden.
Terwijl er niemand in te halen is.
Op een verkeerswisselaar kiezen ze onmiddelijk die middenstrook.
Niemand inhalen.
Eerste afrit terug naar rechts moeten om snelweg te verlaten.
Of tweede afrit.
Of derde.

Intussen wordt het verkeer achter hun altijd maar nerveuzer.
Chaotischer.
Omdat onze heren in de weg rijden.
En dames ook.
Tegen 100 km/u.
Je ziet de stress bij de automobilisten stijgen.
Er wordt versneld en vertraagd alsof het een lieve lust is.
Er wordt gegesticuleerd.
Er wordt in sturen gebeten.

Enige reden die ik kan bedenken is dat ze een groot ego hebben.
Of een dikke nek.
Waarvoor ze drie rijstroken nodig hebben.

Thriller, 1 december

Ondergetekende heeft zich weer wat nieuws in het hoofd gehaald.
Hij wil een boek gaan schrijven.
Een thriller dan nog wel!
En dan bedoel ik niet de onofficiële biografie van Koning Albert II.

Nee, een echte pageturner moet het worden.
Met bloed.
En snelle auto's.
En lekkere wijven!
Zeker met lekkere wijven!
Streepje bloot ook.
En dure restaurants.
James Bond is niet meer veraf.

Eerste zinnen staan al op papier:
Het gedemptje kuchje waarmee het sniper-geweer de kogel uitspuwde stond in schril contrast met het helse geluid van brekend glas dat hij op zijn baan verwoestte, waarna hij met een droog "pok" tercht kwam in de tegenoverliggende muur. Nog scheller klonk het hysterische gegil van de omzittenden toen duidelijk werd dat de kogel op zijn fatale tocht het hoofd van één van hun tafelgenoten had doorboord. Het net nog lachende gezicht werd door het uittredende stukje lood omgevormd tot een vormeloze massa, en viel voorover op de feestdis.
De allereerste, nog maar pas aangestelde Europese President was niet meer.

Geeft je zin om verder te lezen, niet?
Ik ben in elk geval curieus!

De flamingo, 30 november

Flamingo's zijn vogels.
Roze vogels.
Mooie vogels.
Typisch aan flamingo's is dat ze regelmatig op 1 poot staan.
Vooral tijdens het lesgeven.
Wat hun de bijnaam "Duitse Juf" heeft opgeleverd.
Of was het andersom?
Ik weet het niet meer.
Ik wil er vanaf zijn.

Maar soit, flamingo's gedijen niet goed in koudere klimaten.
Of op plaatsen zonder chauffage.
Dan zoeken ze een soortgenoot, en kruipen daar dicht tegen.
Gedeelde lichaamswarmte en zo...
Flamingo's zijn dus niet enkel intelligente dieren.
Het zijn ook sociale dieren.
Met emoties.

Ik vind flamingo's boeiende creaturen.
Ja, zo'n "Duitse Juf" is best wel een leuk beest.

Zondag, 29 november

Laat het duidelijk zijn, ik ben geen chauffage-man!
Geen verstand van verwarming en sanitair.
Maar, dat wil niet zeggen dat ik mijn vrienden in de kou laat zitten.
Verre van!

Het was dus een leuke zondag.
Cocoonen en boekje lezen was het plan.
En voor de helft is dat ook gelukt.
Ik hoop alleen dat ik dat boekje nog ooit terug krijg. ;-)

Zondag is traditioneel ook Joker-avond.
Urbanus tribute dit keer.
Zalige avond geweest.
Van dienst waren Liesje Lefever, Joost Van Hyfte, Jeron Dewulf, Johnny Trash en Henk Ryckaert.
Nooit gedacht dat liedjes van De Grootmeester Hemzelve me zo zouden kunnen ontroeren.
Puur jeugdsentiment.

Ik zie mezelf nog samen met mijn neef Ronny naar de platen van Urbanus luisteren.
Zowel de conferences als de liedjes.
Ronny leerde me Urbanus kennen.
Ik was toen 6-7 jaar.
Ronny was er toen 20 ongeveer.
Ronny is er niet meer.
Helaas.

Vanavond heb ik veel plezier gemaakt met vrienden.
En toch heb ik met weemoed ook aan die tijd gedacht met die oude pick-up, de platen van Urbanus, en aan Ronny.
Comedy en verdriet, het is soms een dunne lijn.

Biermis (2), 28 november

Gisteren hoorde ik dat de allerlaatste biermis, die vandaag zou plaatsvinden, eigenlijk de aller-voorlaatste biermis zal zijn.
Volgende vrijdag komt er nog een extra-editie.
Wegens succes verlengd, zeg maar.
Dat mochten ze bvb met mijn verlof ook wel eens doen. ;-)

Ik ga gebruik maken van de gelegenheid om voor die laatste edities nog een keer (2 keer eigenlijk) mijn oude liefde, de gitaar, om te gorden.
Een nieuwe tekst op maat geschreven van de biermis.
Liefde voor muziek (van Raymond) wordt dan Liefde voor het bier.
En nu maar hopen dat ik niet faal in mijn missie, want afghanistan het enige wat ik doe ;-)

Biermis, 27 november

Sorry, niets te melden vandaag.
Behalve dat het vrijdag is.
Begin van het weekend.

Om 18 u Biermis in Kaffee 't Schaap.
Ik vrees voor een aanval.
Op mijn lever.
Die gaan we weer marineren.
En alsof dat niet genoeg is, morgen is er nog een biermis.
Dat zal dan de laatste zijn.
De allerlaatste.
Daarna kunnen we ontwennen.

Tot we over enkele weken in de feestdagen terecht komen.
Aperitieven.
Lekker wijntje.
Cava/Champagne à volonté.
Tot 4 januari.
Daarna kunnen we ontwennen.

Het is verstandig om nu al te schrijven dat ik eigenlijk niets te melden heb.
Straks ben ik daarvoor niet meer bekwaam.

Prettig weekend allemaal!

Pizza of spaghetti, 26 november

Mensen die mij kennen weten dat ik fan ben van Italiaans eten.
Pasta, pizza, frutti di mare.
Geen lasagne.
Lasagne sucks.
Big time!

Mijn diepvries biedt mij niet veel keuze.
Pizza.
Of spaghetti.
That's it.

Frieten is ook al lang geleden.
Zou ik frieten gaan halen?
Met stoofvlees.
En zoete mayonaise.
Daar een cervela bij.
Mmmmm.
Lijkt me wel lekker.
Maar is geen Italiaans natuurlijk.

Nog eens in de diepvries gekeken.
Niks veranderd.
Pizza of spaghetti.

Kebap misschien?
Met looksaus.
Is toch al meer zuiders.
Maar nog altijd geen Italiaans.

Pizza of spaghetti?
Heb ook nog M&M's in de kast.
Met nootjes.
Is wel geen ècht eten.

Dit dilemma heb ik wel meer.
Dat ik niet kan kiezen wat ik zou gaan eten.
Meestal eindigt het dan met chinees.
Voor 3 dagen...

Den Duits, 25 november

Mijn moeder heeft deze week bezoek, uit Izegem.
Westvlamingen.
Raar verhaal hoe ze die mensen heeft leren kennen.
Mooi verhaal.
Ik neem jullie even mee terug in de tijd.
Zo'n 60 à 65 jaar terug.
Oorlog.
Waanzin.
In die tijd verbleven bij mijn moeders ouders enkele westvlaamsche soldaten.
Om te vechten.
Tegen "den duits"!
Ze verbleven in de stal.
In het hooi.
Ik wil niet weten wat daar allemaal gebeurd is.
Na de oorlog zijn mijn grootouders contact blijven houden met die mensen.
Geen internet toen.
Ook nog geen telefoon.
Laat staan GSM.
Dus per brief.
Of per telegram.
Regelmatig bij mekaar op bezoek gaan ook.
Naar Izegem.
Of omgekeerd, naar Stokrooie.
Dat was voor die mensen een reis zeg!
Wij vliegen de hele wereld af.
Rijden héél Europa rond.
Alsof het niets is.
We spreken Engels.
Frans.
Duits.
We kunnen ons overal verstaanbaar maken.
Gisteren ben ik even goedendag gaan zeggen.
Mijn westvlaams is niet zo best heb ik gemerkt.

Geen probleem voor mijn moeder.
Na al die jaren is dat een vriendschap die nog menig storm zou doorstaan.
Mooi toch...

Telefoon horror, 24 november

Die dag in de Kia-garage:
*triiing, triiing*
"Magazijn, met Stefan, goedemorgen."
"Euh, goedemorgen... euh, kunt gij mij helpen?"
"Waarmee mevrouw?"
"Ik moet een wieldeksel hebben voor mijn auto."
"Ok mevrouw, en welke auto hebt u?"
"Euh... tja... euh... Ah ja, een Kia!"
"En welk type Kia hebt u mevrouw?"
"Euh... zo een kleine."
"Een Picanto mevrouw, of een Rio? Een C'eed misschien, of een Pride?"
"Goh, maar dat weet ik niet hoor mijnheer! 't Is maar zo een kleine, een grijze! Een automatique!"
"Hebt u misschien het chassisnummer van de auto bij de hand mevrouw? Dan kan ik het op die manier opzoeken."
"Welk?"
"Het chassisnummer mevrouw. Dat staat op uw rode inschrijvingsbewijs."
"Oh, euh... "
Etc, etc, etc...

I just love my job! Maar niet als het fu***ng inventaris is!

Mystery photo, 23 november

Vanmorgen wakker geworden in mijn toiletzak na een heerlijke nacht.

En je zou zeggen, dat moet krap zijn, in zo'n toiletzak. Nu, als je er alleen in ligt valt dat allemaal best mee qua ruimte, maar het blijft alleen natuurlijk.

Een multivruchtendrankje leek me best om de dag mee te beginnen, want de herfst had serieus aan de Red Bull gehangen blijkbaar. Wat een verschil met het voorbije "Indian summer" weekend! Het enige positieve aan dit weer is dat het goed is "voor de commerce". Ik werk in de automobielbranche, zie je.

En werk was er genoeg. Voorbereiding inventaris. Pffffffff. Ga maar eens zoeken naar dat éne schroefje en dat àndere moertje...

Maar als je dan thuiskomt en de brievenbus leegmaakt is al die miserie zo vergeten. Ik vond er een fotootje van een toffe madam, met op de achterkant geschreven "Tralalala, XXX, Dikke Kus". Kijk, daar smelt ik van. Weg met het gure weer, hello sunshine!

3...2...1...Start!, 22 november

Bloggen, hoe begin je eraan?
En hoe ver ga je hierin?

Leuk en gevat blijven, moet je daar ook geen spannend en boeiend leven voor leiden?
De laatste tijd loopt dat wel wat beter moet ik toegeven, heb nieuwe vrienden leren kennen. Er zitten daar zeker blijvers bij!

Met één van hen ben ik gisteren naar "De helaasheid der dingen" gaan kijken. Het was bij momenten een zeer grappig filmpke, soms angstwekkend "herkenbaar". Maar ondanks glansrollen van de cast (Wouter Hendrikx was outstanding!) haalde hij toch niet het niveau van een "Aanrijding in Moscou".

Vandaag dan met Ils naar Winterland Hasselt.
Ondanks het openingsweekend vond ik de opkomst nogal slap. Dat speelde in ons voordeel, want plaats zat en geen gedrum. Ook niet aan de pannenkoekenkraam. Zij één met lichtbruine suiker, ik één met donkerbruine. Maar allebei consequent onze tong verbrand!

Niet veel speciaal zal je misschien zeggen, maar ik vond het alweer een weekend om in te kaderen!